पुनर्लाभका वास्तविक अनुभूतिहरू

“म आठ वर्षसम्म दुर्व्यसनको दलदलमा थिएँ। काठमाडौंका सडकमा म एउटा जिउँदो लाश जस्तै हिँडिरहेको थिएँ। आशा फाउन्डेसनले मलाई सफा ओछ्यान दियो, तिरस्कार नगर्ने सहयोगी परामर्शदाताहरू दियो र मेरो पीडा बुझ्ने दाजुभाइ दियो। आज म दुई वर्षदेखि स्वच्छ छु, आफ्नै मोटरसाइकल वर्कसप चलाउँछु र आमाबुबाको शिर ठाडो पारेको छु।”

“नेपालमा एच.आई.भी. र दुर्व्यसन दुवै हुनु दोहोरो सामाजिक तिरस्कार भोग्नु हो। आशा फाउन्डेसनले मेरो शरीरको रोगलाई औषधी र मेरो मनलाई असीम माया दियो। उहाँहरूकै प्रेरणाले आज म प्रदेश १ मा हानी न्यूनीकरण सचेतक भएर काम गरिरहेको छु।”

“मलाई लाग्थ्यो पुनःस्थापना केन्द्र भनेको विगतका गल्ती सम्झेर कोठामा बस्ने ठाउँ मात्र हो। तर यहाँ मैले दिउँसो विद्युतीय वाइरिङ र सौर्य ऊर्जा मर्मत सिकें। त्यो व्यावहारिक सीपले मलाई गर्व दियो। संस्थाबाट निस्किएको तीन हप्तामै मैले रोजगारी पाएँ।”